I6.jpgl1.jpgl2.jpgl3.jpgl4.jpgl5.jpgl7.jpg

veldboeket van veldzuring jacobskruiskruid en grassen 1Wat groeit er langs de Vaart?
Darwin – vooral bekend vanwege zijn inzichten voortkomend uit verschillen tussen vinken - was een groot plantenliefhebber. Zoals zo vaak leidt een dergelijke voorliefde tot een zekere monomanische vertekening van het eigen oordeelsvermogen. Dat wil ik illustreren met het volgende citaat: ‘Een reiziger moet een botanicus zijn. Want vanuit alle oogpunten vormen planten de voornaamste verfraaiing van het landschap’. En dat ben ik eigenlijk volhartig met hem eens. In kassen die Darwin in zijn tuin liet bouwen voor zijn planten groeide zijn bewondering voor het plantenrijk. Hij was een onafhankelijk onderzoeker die heersende – onjuiste - opvattingen wist te ontkrachten. Darwin toonde aan dat de bloemen van orchideeën afgestemd zijn op hun bestuivers. Hij trok daaruit de conclusie dat planten niet alleen aan zelfbestuiving doen maar ook aan seks, lees kruisbestuiving. Zijn onderzoek met planten overtuigde hem ervan dat er ook geen rangverschil is tussen planten en dieren. Darwin was ervan overtuigd dat planten intelligentie bezitten. De evolutieleer van Darwin nuanceert dan ook het verschil tussen mens, dier en plant. Dat was revolutionair. En is dat eigenlijk nog steeds. Modern onderzoek van de Italiaanse plantenneurobioloog Stefano Mancuso en wetenschapsjournalist Allessandro Viola in “Brillant Green” (2015) ondersteunt de idee dat planten intelligent zijn. Dit alles bracht me ertoe me nog eens te bezinnen – altijd goed - op mijn houding jegens ‘jacobskruiskruid’. Zoals ook verkondigd in eerdere columns ben ik geen liefhebber. Het is een woekeraar die andere planten verdringt. Nu kun je blijven kniezen en klagen over deze plant, maar de mogelijkheid dat planten intelligent zijn hielp me de knop om te zetten. Dat deed ik door een aantal stelen jacobskruiskruid op een vaas te zetten. En combineerde deze met enkele prachtig gedroogde, warm roestbruinrode zaadstelen van de veldzuring en enkele mooie wilde grassen – die we overvloedig vinden aan onze vaart. En tot mijn verbazing stond het veldboeket meer dan een week prachtig op de vaas. Een verrassing was dat op een ochtend de woonkamer vol zat met vlindertjes, wellicht jacobskruiskruidvlinders? De verdroogde zaadstelen, grassen of jacobskruiskruid kunt u langs de Vaart niet meer plukken. Onze overheden hebben langs sloten, vaarten en wegen alles faliekant weggemaaid. Naar mijn smaak toont zich hier een ouderwetse neiging en opvatting over ‘netheid’ die verkeerd uitpakt. Vooral ook voor vogels voor wie gedroogde plantenresten voedsel kunnen vormen. Dat is geen overweging die bij onze overwegend conservatieve overheid veel gewicht in de schaal legt. Vogels wegen niet zwaar en, zwaarwegender, ze stemmen niet. Laat ik daarom voor hen die stemloos zijn, hierbij mijn tegenstem verheffen. Maar de overheid is niet de enige die iets kan doen. Ook uzelf kunt de vogels een dienst bewijzen. Namelijk door verwelkte planten in uw tuin te laten staan en het blad te laten liggen. Uw tuin wordt daarmee een voedselbron in moeilijke tijden. In de vroege lente is het vroeg genoeg om uw tuin klaar te maken voor het nieuwe begin. Zou u dat a.u.b. in overweging willen nemen? Kunnen we dat afspreken?